Zanim zostałam hipnoterapeutą, spotkała mnie sytuacja, która choć z pozoru jawiła się tragicznie, to ostatecznie wniosła do mojego życia zupełnie nową niezwykłą jakość.

W wieku 45 lat rozpoznano w mojej głowie kostniaka. Podczas operacji chirurgicznej popełniono błąd, w skutek którego doświadczyłam śmierci klinicznej. Kiedy wróciłam „do żywych” mój świat znieruchomiał – utraciłam umiejętność mówienia i poruszania się. Bez pamięci  krótkotrwałej i bez rozpoznawania bliskich mi osób, weszłam ponownie w etap życiowego raczkowania. Prognozy medyczne mówiły co najwyżej o odzyskaniu sprawności ruchowej.

„Tyle wiem, a nie potrafię nic powiedzieć. Co mam z tym zrobić? Jak sobie pomóc?” – wołałam niemymi ustami niemal każdego poranka. „Dobrze wiesz co dalej, przecież z tymi ludźmi pracowałaś!” – usłyszałam głośny szept w sobie. – „Przecież można wrócić z niepełnosprawności. Sama mówiłaś to innym wielokrotnie.” I tak właśnie zaczęłam pracę nad sobą. W swojej ciszy, w swoim bezruchu, w swojej fizycznej bezwładności i apatii, sięgnęłam głęboko do wewnętrznej mocy i podjęłam decyzję o powrocie. Do siebie. Do pełnej sprawności – już nie tylko ruchowej. 

Wracałam więc, nie korzystając z systemowego wsparcia terapeutycznego. Znałam je od podszewki. Czułam, że to nie jest droga dla mnie. Wiedziałam, że potrzebuję innej pomocy – tej holistycznej, czyli otwartej i świadomej.